کمین نامت

به جای نام تو یک نقطه­چین گذاشته­ام

برای بردن نامت کمین گذاشته­ام

سِلاحِ حادثه پای فرار کردن بود

ببین! سلاحِ خودم را زمین گذاشته­ام!

دعای داشتن توست، اتفاقی نیست

اگر که قافیه را "آمین" گذاشته­ام

برای این که جمالت رصد شود از دور

به چشم آینه­ها، ذره­بین گذاشته­ام

شده است قافیه­هایم تمام، خرده مگیر

برای شعرم اگر "آفرین" گذاشته­ام

سرنوشت

آنان که صلح دادند با سرنوشت ما را

چون آینه فکندند در پای خشت ما را

بیهوده سبز گشتیم٬ بیهوده٬ چون یکی بود

دستی که داس برداشت٬ دستی که کشت ما را

ما را چنین که راندند٬ هیهات برنگردیم!

حتی اگر بخوانند سوی بهشت ما را

روز ازل قلم هم بر نامرادی ما

از بس که پای بفشرد بی سر نوشت ما را

آئینه ایم و این نقش در ما بجز شما نیست

ای مردمان ببینید زیبا و زشت ما را

درخت آفتاب

درخت نور بودی و تمام بارت آینه                         شکست در خزان تو از انتظارت آینه

تو ای درخت آفتاب! که خورده ای ز نور آب              جوانه می زند دوباره در بهارت آینه

تفاوتی شگرف شد پدید در نگاه او                        گذشت اگر چه بی تفاوت از کنارت آینه

خدا مگر پدید آورد ز خاکت آسمان                         خدا مگر بیافریند از غبارت آینه

نمی توان تو را در این سیاه شعر جای داد               تو که شعورت آفتاب! تو که شعارت آینه!

زیباست ماه روی تو در آسمان من

همچون ترانه آمده ای بر زبان من

روزی از این قفس به سوی باغ می رویم

همت کن ای پرنده ی هم آشیان من

یوسف غائب

زشوق آمدنت تازه می شود جان ها

شبیه دشت که گل می کند ز باران ها

چنین که درس محبت دهی گمان نکنم

که جمعه بسته شود لحظه ای دبستان ها

اگر به خواهش آئینه ها جواب دهی

به لحظه ای پر یوسف شوند زندان ها

برای آمدنت ای سوار سبز قبا

چراغها همه سبزند در خیابان ها

به دوش نیزه سوارند همچنان شاید

هنوز در پی تکذیب توست قرآن ها

دوباره زخم تو سرباز کرده در جانم

دوباره پر شده اند از نمک نمکدان ها

پرواز٬ کنار تو اگر قسمت ما نیست!

       بی روی تو از آمده و نآمده سیریم                          چون پنجره در پنجه ی دیوار اسیریم

        سهل است دل ساده ی مان را بسپاریم                     سخت است دلی را که سپردیم بگیریم

       این شوق نه امروز پدید آمده در ما                          ما منتظر مقدمت از روز غدیریم

       اینک نه بهار و نه زمستان و نه پاییز                        فرقی نکند در نظر ما که کویریم

       زین جمعه و آن جمعه شمردن جگرم سوخت             این قسمت ما نیست نباید بپذیریم

       پرواز٬ کنار تو اگر قسمت ما نیست                         ای کاش درون قفس خویش بمیریم! 

فراز نیزه

تویی که ساخته اند از پرند چشمت را            فراز نیزه چرا می برند چشمت را

چقدر سوختنت را قشنگ ساخته اند            لهیب شعله دلت را٬ سپند چشمت را

چه رفت بر دل و بر چشم محتشم که چنین    دمید در دل ترکیب بند٬ چشمت را 

چقدر نیزه به این چشم٬ چشم دوخته اند       خدا به دور کند از گزند٬ چشمت را

نگاه توست که مضمون سرای عاشقی است   هنوز شاعرکان می خرند چشمت را

به چشم باز که روز غریبی ات دیدی               ولی به شام غریبان٬ ببند چشمت را

 

سرنوشت برگ

از نگاه پر از خزان درخت                                     همچنان لرزه بر تن برگ است.

روز مرگ تولد است و یا                                      سالروز تولد مرگ است.

***

باد می غرد آری٬ اما برگ                                   گویی از غرشش زبون نشود.

برگ همواره سرنگون مانده                                قصد دارد که سرنگون نشود.

***

باد با برگ٬ پنجه در پنجه است                         باد در ناتوانی است انگار 

باد در گوش شاخه می پیچد                           صحبتی از تبانی است انگار

***

از سویی باد سرد و از سویی                           لرزش شاخه های بی دردی

برگ اما نمی شود تسلیم                            نه از آن لرزش و نه از سردی

***

باد در گوش خاک می پیچد                           تا کند برگ را گرفتارش

می پرد رنگ سبز از رخ برگ                          می شود زرد رنگ رخسارش

***

باد و خاک و درخت در یک سو                      از سر برگ٬ آب می گذرد

خش خشی می رسد به گوش زمین           عابری با شتاب می گذرد.

                                

شمس عدالت

شب راه می سپرد و علی بی قرار بود                     گویی به عرش٬ فاطمه چشم انتظار بود.

چشمان خویش را فلک از ترس بسته بود                 کوفه٬ به خواب نیمه شب خود دچار بود.

آن شب پریده بود زچشمان کوفه خواب                    از بس که ناله های زمین غصه دار بود.

خورشید نیز حوصله روز را نداشت                           غمگین و دل شکسته٬ پس کوهسار بود.

آری! غروب زخمی خورشید کعبه بود                       آری خزان پرپر باغ بهار بود.

شب بود و تیغ های شهاب آخته٬ ولی                     خورشید کعبه سوی افق رهسپار بود.

عشق و صفا و مستی و اشک و غبار٬ آه                  انگار روز موعد پروردگار بود.

آری طلوع بود و هوای غروب داشت                           اسب ولایت علوی بی سوار بود.

"والعصر" بود و صوت "لفی خسر" می رسید              یک مرد زان میانه فقط رستگار بود.

وقتی که سرخ گشت سر تیغ آن پلید                       پیراهنی سیاه٬ بر ذوالفقار بود.

با گونه های سرخ فلق می دمید صبح                      صبحی که از طلوع خودش شرمسار بود

برق شجاعتش پس تیغش نهفته بود                        شمس عدالت از افقش آشکار بود.

تنها به چاه باید از این درد گریه کرد                           این درد را که قاتل او روزه دار بود. 

یک قدم راه مانده ...

مرد همسایه باز در کوچه                    سرفه هایش شدید تر می شد

رنگ دستش سیاه تر اما                    رنگ مویش سفید تر می شد

                                         ***

چشم هایش به سوی من خندید         خنده ای دردناک و بس جانکاه

چشم هایم به سوی او خیره               آرزویم نگاه بود و نگاه

                                        ***

سخنی از خودش نگفت اما                 چشم هایش پرازحکایت بود

برخلاف هرآنچه می گفتند                   شیمیایی نبود آیت بود

                                        ***

گفتم: "از چیست سرفه های شدید"       گفت:" با درد بی دوا ماندم"

گفتم:" این درد و آن دوا یعنی؟"                خنده ای کرد و گفت:" جاماندم"

                                       ***

گفتم:"از جنگ گو و یارانت"                    گفت:" سرتا به پا  حلاوت بود"

گفت:" جایی که رفته بودم من               یک قدم راه تا شهادت بود"

                                      ***

روزی از روزها از آن کوچه                   روح پژواک سرفه کم کم رفت

زان سکوت مهیب فهمیدم                  یک قدم راه مانده را هم رفت

                                      ***

رفت و من عاقبت نفهمیدم                    معنی آسمانی صبرش

ونفهمیده ام هنوز چرا                        شیمیایی نوشته بر قبرش.